dinsdag 17 oktober 2017

Wat ik vond..


Nu ik regelmatig naar mijn moeder ga, die alleen is 
achtergebleven in haar huis wat vol staat, echt vol, met
allerlei spullen, help ik haar regelmatig met opruimen
Zo kom ik zo af en toe iets tegen van vroeger
dingen die  ik allang vergeten was..
Zo vond ik een borstel, wat op zich niet zo bijzonder is,
maar de opdruk wel, ik had het zelf altijd onthouden 
als 'dorpswarenhuis' Janse, maar het is dorpszaak.
Wat het zo leuk maak is de stadssortering, oh haha, geweldig.
Ik heb goede herinneringen aan Janse, het was de enige winkel
waar je dingetjes kon kopen, boeken, prullaria en in de zomer
hadden ze van die kleine plastic luchtbedjes, die ik bijzonder
begeerlijk vond, maar altijd heel snel lek waren.
Ook kocht ik er wel eens een pocketboekje, als ik wat geld 
had gekregen voor mijn verjaardag, er stond een rekje
en daar stond ik dan eindeloos te dralen omdat ik wel het
juiste boekje wilde kopen, ik had maar geld voor een
boekje of twee per jaar dus het was een gewichtige keuze..
Ik weet ook nog hoe het voelde als ik dan met een mooi
ingepakt boekje naar huis huppelde, oh de belofte 
van plezier van zo'n nieuw boek..
Bij verjaardagen kochten alle meisjes ook de cadeautjes
bij Janse, meestal kreeg je dan een paar keer hetzelfde,
zo had ik een hele collectie 'weerbeeldjes' van die 
porceleinen dingetjes die blauw of roze kleurden
als het weer veranderde, ik zie ze nooit meer, jij?
Ah ja, Janse, ik kan er wel een uur over praten, dat zal ik
je besparen, maar ik ben blij met mijn borstel die ik vond,
hij ligt op mijn werktafel en elke keer als ik er naar 
kijk, huppel ik in gedachte door het dorp..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 16 oktober 2017

Idee


Straks moet ik naar de tandarts, het idee van de tandarts,
vind ik echt niet fijn, het liefst zou ik deze 
ochtend onder de dekens zijn blijven liggen,
toch ben ik opgestaan en ga ik gewoon..
Toen ik daar over na dacht kwam ik op vele dingen 
waarvan ik in gedachte tegen op zie..
Het idee van grote groepen mensen bij elkaar vind ik 
niet fijn , toch ga ik naar een drukke rommelmarkt..
Het idee van een aanslag vind ik eng, toch ga ik
gewoon naar de stad of stap ik in een vliegtuig..
Het idee om nieuwe mensen te ontmoeten vind ik spannend,
toch ga ik overal naar toe en klets ik met iedereen..


Bij het idee dat ik moet maken of dat ik een opdracht 
krijg denk ik altijd, maar dat kan ik helemaal niet,
toch lukt het mij altijd als ik er eenmaal aan begin..
Het idee dat mijn boeken in de uitverkoop gaan vind ik
heel vervelend, toch is het al een abstract iets geworden,
ik hoef er tenslotte niet zelf mee op de markt te staan..
Het idee over mijn eigen werk is altijd; ik doe maar wat,
ik heb geen speciale talenten, toch, als ik terugkijk op wat 
ik deed, vind ik dat het redelijk gelukt is..
Zo heb ik vele gedachten van te voren over allerlei dingen,
maar als ik het dan doe of maak blijkt het allemaal
reuze mee te vallen, toch moet ik altijd eerst over
de berg van mijn eigen ideeën heen, elke keer opnieuw..
Zo ook vanochtend, dan moet ik de tandarts-berg nemen,
maar ik weet dat als ik daar eenmaal zit dat het 
echt wel zal gaan, toch zal ik opgelucht zijn als
dit achter de rug is, het idee alleen al :-)

Ik wens je een fijne dag en veel geluk en plezier
met wat je zoal gaat doen of met welke berg jij moet nemen.
-X-

vrijdag 13 oktober 2017

Een stapel winterdorpjes


Allereerst hartelijk bedankt voor alle reacties op mijn
bericht over het afsluiten van de boeken-periode die ik
toch echt even moest verwerken, ik ben nu ongeveer in de
ach nu ja fase, wat zoveel wil zeggen dat ik het soort van
achter me kan laten en kan zeggen; het is goed zo..
Maar eigenlijk gaat dit bericht over mijn 'winterkaarten'
die ik gemaakt heb en laten drukken, je echt..
De tekeningen knipte ik eerst uit in papier om zo een 
soort van compositie te maken, later scande ik ze in
en bewerkte ik ze in Photoshop, waarbij ik eindeloos
heb zitten proberen wat er goed uitzag, in ieder 
geval in mijn ogen natuurlijk..


Dit is natuurlijk het winterdorpje van mijn verlangen,
zo'n koude knisperende winteravond, met de lampen
aan in de huizen, dat roze is van mij, haha, en dat het
dan zachtjes begint te sneeuwen, oh heerlijk.
De huisjes hebben vele kleuren gehad, dat is zo leuk 
van Photoshop, je veranderd het zo, het is echt spelen
met de kleuren, heel leuk om te doen.
Als eerste bestelde ik de roze kaart met de bomen bij 
een drukker, eigenlijk print ik alles altijd zelf maar 
ik heb er zoveel problemen mee gehad met dat ding,
dat ik dacht ik probeer het eens..
Ze zagen er geweldig goed uit en ik bestelde nog twee
sets , ik heb ook nog een kaart met een hertje,
oh joh, voordat ik die goed had, ik ben helemaal 
geen dieren tekenaar, maar het ziet er hert-achtig uit..



Toen de kaarten gisteren kwamen bleek dat ze alleen
deze geprint hadden, oh haha, nu heb ik een enorme
stapel van dezelfde kaart, genoeg voor 10 winters..
Gelukkig was het een foutje van de drukker en had ik
het niet verkeerd aangeleverd, dat denk ik dan meteen,
en ze sturen de kaarten met het hertje nog na.

De kaarten staan in de webshop, ik moet nu toch echt
een beetje reclame voor ze maken..
En na de boeken lijkt het met deze onwaarschijnlijke stapel
toch echt dat ik nu in de kaarten business zit ;-)

Ik wens je een heel fijn weekend
-X-

woensdag 11 oktober 2017

Uitverkoop


Gisteren plaatste ik een berichtje op Instagram, ik weet
eigenlijk niet of ik daar goed aan deed, hoewel ik vele
hele aardige, echt heel aardige reacties op kreeg.
Dit was wat er gebeurde; ik kreeg een berichtje van mijn
voormalige uitgever dat al mijn boeken, alle 4 (!) in de ramsj
(mooi woord, zij gebruikten het ook niet) gaan.
Wat zoveel wil zeggen dat alle boeken met grote korting
verkocht gaan worden omdat ze ze aan de straatstenen
niet kwijt kunnen..
Nu voelde ik me toch al niet zo wel, maar na dat bericht bleef
er van dat kleine beetje welzijn helemaal niets meer over.
Ik voelde me beschaamd, hoewel ik waarschijnlijk niets
heb om me over te schamen maar toch was het zo.


Ik had het gevoel dat ik zelf in de uitverkoop werd gezet,
dat ik op de één of andere manier gefaald had.
Iemand zei op Instagram; neem het niet persoonlijk maar 
dat vind ik heel lastig omdat ik de boeken, los van de
vormgeving helemaal alleen maakte, ik werkte er jaren aan.
En ik weet natuurlijk best dat er veel mensen zijn die ze
leuk vinden, ze zelfs allemaal hebben, maar daar was gisteren
geen ruimte meer voor in mijn hoofd.
Dat komt natuurlijk wel weer uiteindelijk maar op het moment
overheerst de teleurstelling over hoe het hele boeken avontuur
is afgelopen en leg ik ze op een stapeltje in de kast totdat
er een moment komt dat ik er in kan kijken en iets van trots
hoop te voelen over wat ik gemaakt heb.


Daar, zei ik gisteren, in het kort iets over op Instagram en
ik weet echt niet of ik er goed aan doe, dit soort berichten te 
delen, ik wil graag laten zien wat er om gaat in het 'echte leven'
maar ik wil niet een soort medelijden oproepen en gezien
worden als een stakker (ook al zo'n prachtig woord, 
maar toch wil er geen eentje zijn)
Tussen de vele jubelende zege tochten begin ik toch wel 
een beetje mager af te steken en ik ga de komende dagen eens
nadenken over mijn motieven om al mijn mindere momenten
(saai, hoofdpijn, in de uitverkoop, enzovoort) te delen
en eens onderzoeken hoeveel eerlijkheid wenselijk is..

Het goede nieuws is overigens dat als je mocht overwegen
nog een boek van mij te willen kopen, ze binnenkort voor
een paar euro worden aangeboden, daarna zijn ze 
een zeldzaamheid geworden :-)

Ik wens je een fijne dag
-X-

dinsdag 10 oktober 2017

Wolmand


Ben vandaag te vinden in de lappenmand, of 
misschien beter gezegd in de wolmand want ik werd wakker 
met een enorme hoofdpijn en er is geen ruimte in mijn
hoofd voor allerlei luchtigheden of scherpzinnige gedachten..

Ik wens je een hele fijne dinsdag, hier schijnt een waterig
zonnetje, dat is dan het goede nieuws na al die grijze dagem
-X-

maandag 9 oktober 2017

Saai


Elke maandagochtend als ik nadenk over een blogbericht,
dat doe ik buiten terwijl ik koffie drink, nu met een dikke trui
aan, voel ik een soort van aarzeling..
Een aarzeling omdat ik eigenlijk niets mee maakte in het 
weekend waar ik nu eens een mooi verhaal van zou kunnen
maken, want ik deed opnieuw helemaal niets bijzonders.
Ik deed boodschappen, haakte wantjes, ik ging naar een 
rommelmarktje, ik haakte nog meer wantjes, ik ruimde wat op,
deed een was en haakte nog eens een paar wantjes..
Niet echt heel boeiend allemaal, gewoon saai zeker vergeleken
met wat ik zag, wat andere mensen allemaal deden 
 op de social media, oh joh..
Ook vroeg ik me af of ik zou willen ruilen met wie dan
ook en eigenlijk was het antwoord nee, ik kies er zelf voor
om zo'n kalm leven te leiden.
En terwijl ik dit bericht typ en kijk naar de tekening die ik
maakte met; perfect is boring en ik dacht ineens misschien
moet ik het gewoon omdraaien en omdraaien en zeggen;
Boring is perfect
Ah ja, haha, nu hoef ik niet te zeggen dat ik een saai
weekend had maar dat het gewoon perfect was ;-)

Oh ja bedankt voor de reacties op de schaartjes; ik wil het
schaartje graag opsturen naar Zusje1979, zij regareerde
via Instagram, als je je adres wil mailen, dank je.

Ik wens je een goede dag
-X-

vrijdag 6 oktober 2017

Zakelaar


Een jaar of wat geleden kocht mijn dochter Judith
een partij schaartjes, ze wist niet precies wat ze er
mee moest doen maar ze vond ze zo leuk..
Uiteindelijk hebben we ze via Instagram verkocht,
dat was een heel gedoe met mailtjes, schaartjes die betaald
waren maar dan met een overschrijving met een andere
naam dan van degene die bestelde, maar we kwamen eruit.
Nu ik de webwinkel heb dacht ik, ik ga nog eens op zoek
naar die schaartjes, het duurde een tijd voordat ik ze gevonden
had ergens in het verre Oosten en stuurde een mailtje.
Na een hele tijd kreeg ik antwoord, ik bestelde de schaartjes
en ik hoorde weken en weken langs niet meer.
Uiteindelijk legde ik mij er bij neer dat de schaartjes
waarschijnlijk uit het vliegtuig waren gevallen of ergens
bij de douane in een ver land lagen..
Tot er opeens aangebeld werd en er een pakje met de 
schaartjes werd gebracht, ik blij, maar dat duurde maar
even, ik moest zoveel invoerrechten betalen dat er weinig
meer te verdienen voel op die rot schaartjes, weg winst, haha
(later bleek dat ze veel te veel hadden gerekend,
maar daar was helaas niets meer aan te doen..ohoh..)

In tegenstelling tot mijn zoon Daan, die zichzelf als 8 jarige
uitriep als een echte Zakelaar, haha, hij bedoelde
natuurlijk een zakenman, toen hij iets verkocht op een
rommelmarkt, blijk ik dat niet te zijn.
Ik had overigens wel het vermoeden hoor dat ik
geen echte zakelaar was, maar enfin, je probeert nog eens wat.

Het lijkt me leuk om er eentje weg te geven, zou je het 
leuk vinden om zo'n vogelschaartje, wat de hele wereld
over vloog te ontvangen laat dan een berichtje achter.
(dat kan via hier of Instagram, niet via de mail, die is 
meer bedoeld voor andere berichten)

Ik wens je een heel fijn weekend.
-X-

donderdag 5 oktober 2017

Huisje


Een paar weken geleden werd ik gemaild door een
Australisch handwerkblad, of ik mee wilde werken aan
een interview en foto's van mijn huis en werkplaats wilde sturen.
Na wat heen en weer gemail bleek dat ze dachten dat ik nog 
in Driewegen woonde en een eigen werkplek had die zo
ongeveer even groot was als mijn woonkamer nu..
Dus ik mailde ze terug dat het helaas geen doorgang kon 
vinden omdat ik al jaren niet meer in dat huis woon.
Ik legde uit dat ik in een piepklein huisje woon en dat mijn 
hele werkplek nog geen vierkante meter in de woonkamer is.


Een tijdje hoorde ik niets, jammer, dacht ik, hoe leuk had
het geweest als ik in een blad aan de andere kant van
de wereld had gestaan, maar ach ja..
Tot mijn verassing kreeg ik toch nog een berichtje dat ze
dat juist ook wel heel leuk vonden; wonen en werken in
zo weinig ruimte en of ik wat foto's had.
Die had ik wel, maar op mijn telefoon en die waren te 
klein om afgedrukt te worden (gelukkig weet ik tegenwoordig
wat high res. foto's zijn, gewoon een zo groot mogelijk bestand:-)
Dus ik maakte een aantal foto's van het huisje en de woonkamer,
hoewel er niet zoveel te fotograferen is, er staan maar
een paar dingen, maar ik heb mijn best gedaan..
Ook vroeg ze om foto's van handwerk, die had ik
gelukkig te over, dus ik was blij en dacht dat het klaar was.


Maar ik was voor het gemak even het interview vergeten,
totdat er een enorme lijst met vragen kwam en of ik 
die 'natural and casual' wilde beantwoorden, oh haha.
Probeer dat maar eens  in het engels, dus ik zat uren 
natural and casual vragen te beantwoorden, ondertussen 
dingen in Translate te vertalen, wat wat denk je van de vraag;
Do your visitors have to squeeze in your stitching?
Iets met knijpen en handwerk, ook de vertaalmachine 
maakte er knijpen in handwerk van, P. dacht dat het zoveel
betekende als; of er veel van mijn handwerk te zien is in huis,
dus ik heb daar maar antwoord op gegeven..(nee ;-)
Hij heeft ook het hele interview nagekeken en flink wat
verbeteringen aangebracht, gisteren stuurde ik het op
met een excuus voor mijn engels, vanochtend kreeg ik een
mailtje dat de foto's prachtig waren en my english excellent.
Ik zal de complimenten aan P overbrengen en nu 
wachten tot het blad in mijn brievenbusje valt.

Ik wens je een fijne dag
-X-

woensdag 4 oktober 2017

Boeken


Al zo lang ik me kan herinneren lees ik altijd nog
een uurtje in bed voor ik ga slapen, dat is zo'n vast ritueel,
dat ik eigenlijk niet kan slapen als ik het niet doe.
Ik kan me ook de hele avond verheugen dat het moment
zeker als ik een heel fijn boek heb, de laatste weken had 
ik er twee achter elkaar (er zijn ook tijden dat ik het niet
zo kan vinden met de boeken, maar nu had ik geluk)
Eerst las ik het boek Schorshuiden van Annie Proulx
(ik vind al haar boeken prachtig) over twee mannen
die honderden jaren geleden in Amerika in de houtkap
begonnen te werken, beide gaan vervolgens hun eigen pad
en er ontvouwt zich een verhaal over hun nakomelingen
tot aan het heden die allen in de hout industrie blijven werken.
Prachtige (natuur) beschrijvingen en echt een episch verhaal
(haha, kan ik dat woord ook eens gebruiken) 
Het andere boek wat ik las was echt totaal iets anders;
Een klein leven van Hanya Yanagihara, zelden maakte
een boek zoveel indruk op me, het duurde wel een paar
hoofdstukken voordat ik in het verhaal was, maar daarna..
Een heel aangrijpend verhaal over vier jongens in New York,
met als rode draad het verleden van één van hen, waarin
hij misbruikt werd met alle gevolgen van dien.
Soms echt heel heftig, ik sloeg ook wel eens een dag
over met lezen omdat ik het wat veel vond, maar zo
intens menselijk en mooi beschreven, echt een aanrader.

Wat lees jij op het moment?
Fijne dag
-X-

dinsdag 3 oktober 2017

Verdwalen


Als je altijd thuis bent, zoals ik, omdat je daar ook
werkt, is het soms lastig om de dagen uit elkaar te houden.
Ik heb geen agenda waarin staat, op dinsdag dit en op
woensdag dat en soms ben ik de dagen even helemaal kwijt.
Zo bedacht ik mij gisteren pas om een uur of 10 dat het 
maandag was, en ik helemaal vergat te bloggen, het moment
was voorbij om het zo maar te zeggen..
Soms is het lastig om altijd maar je eigen dagen in te delen,
als ik de hele dag in bed zou liggen zou niemand daar last
van hebben, of als ik altijd in mijn pyjama (die ik niet heb)
zou lopen zou dat onopgemerkt voorbij gaan.
Toch doe ik dat allemaal nooit, ik sta op tijd op,
zorg dat ik er een beetje normaal uit zie (haha)
en doe een heleboel dingen op min of meer dezelfde tijden
is er een soort van dagelijkse routine.
Want als ik dat niet zou hebben, zou ik niet alleen 
vergeten dat het maandag was, maar ook dinsdag,
woensdag..en verdwalen in de tijd..

Ik wens je een fijne dag 
eeeh, dinsdag toch ;-)?
-X-

vrijdag 29 september 2017

Patroon


Een tijdje geleden kreeg ik een mailtje van iemand die werkt 
voor een blad waar ik wel vaker wat voor doe, maar
meestal is dat een papieren dingetje, deze keer was de vraag
of ik voor een special een zelfmaker wilde maken van de tasjes.
Echt heel leuk, ik haak de tasjes af en toe tussendoor als ik er
zin in heb, een fijn gedachteloos werkje.
Ik haak nooit iets van een patroon, zeker als niet als het 
uitgeschreven is en vol staat met afkortingen, na 2 regels
denk ik al, dat is prachtig hoor, maar niet voor mij.
Het hele idee van handwerken is voor mij dat het een 
ontspannen werkje is, niet dat ik steeds mijn hoofd moet 
breken over wat de volgende stap is (dat doe ik al genoeg)


Natuurlijk was de vraag ook of ik het stap voor stap
uit wilde leggen, dan denk ik al ohoh, ik zou het liefst
zeggen, zoals ik ook hier al eens deed, haak wat steken,
haak er een lapje aan en naai het dicht, haak er dan nog 2
hengsels aan en klaar, maar dat gaat natuurlijk niet zo :-)
Voor de patronen in mijn boeken heb ik eindeloos zitten
puzzelen, dat vond ik veruit het lastigste stuk..
Dus ik haalde eens diep adem, zette mijn mobiele fotostudio,
oh haha, het is maar een tafeltje voor het raam en terwijl 
ik wachtte op het juiste licht, haakte ik allerlei voorbeelden,
zodat ik in detail kon laten zien wat ik deed.


Dat zijn dan uiteindelijk eindeloos veel foto's, een enorm 
gepriegel met de haaknaald en steeds schreef ik even op
welke stap ik gedaan had, ik zou het anders vergeten.
Daarna bewerkte ik alle foto's, schreef het patroon uit,
stuurde alles op en dan is het afwachten wat je allemaal 
terugkrijgt, wat er wel en wat er niet klopt..
Gelukkig is er altijd een redacteur die alles helemaal uitpluist
en de fouten er uit haalt, gelukkig waren alle foto's goed,
maar in het patroon zaten toch nog veel fouten.
Wat voor mij logisch is, is het meestal niet voor een ander,
ik moet zeggen dat ik opgelucht was toen alles
aangepast en goedgekeurd was..
Ik ben nu eenmaal geen patronen-maker/lezer, ik haak 
zomaar wat en ik zie wel of het wat wordt, en vaak gaat
dat goed, en soms helemaal niet maar in beide gevallen
vind ik het gewoon fijn om te doen..

Ik weet eigenlijk niet wanneer het patroon van het 
tasje gepubliceerd wordt, ik laat het wel zien als
ik het in het in de DIY special staat.

Ik wens je een heel fijn weekend
-X-

woensdag 27 september 2017

Het woud


Ik ben even paddestoelen zoeken in het woud,
dat was de zin die bij mij naar boven kwam vanochtend
toe ik nadacht over een blogbericht (ik plan nooit iets voor
mijn blog, mijn berichten waaien mee zoals de wind waait)
Er is hier in geen velden of wegen een woud te vinden,
al helemaal geen één die ik op de fiets zou kunnen bereiken
noch zag ik ooit eerder zo'n mooie rood-witte paddestoel,
maar ineens leek het me heerlijk om ver weg te zijn van alles.
Geen stad, drukte, overvliegende vliegtuigen, het 
verkeer wat je altijd hoort, als je er op let, de computer,
en alles wat zoal op een dag je aandacht vraagt
maar stilte, enkel de ritselende blaadjes, frisse lucht,
misschien een hertje hier en daar en het rode mutsje
van een kabouter, waarvan je niet zeker weet
of je dat nu wel echt zag en natuurlijk paddestoelen..

Maar omdat dat voor vandaag niet haalbaar lijkt
 moet ik mijn beginzin toch een beetje aanpassen;
in gedachten ben ik paddestoelen zoeken in het woud
en ik wens je een hele fijne kalme dag
-X-

dinsdag 26 september 2017

Machientje


De allereerste dingetjes die ik naaide waren voor een
klein teddybeertje wat ik had, ik vond het zo zielig 
dat hij geen kleren had, ik was toen een jaar of 7.
Ik knipte dan uit oude sokken iets wat op een truitje
moest lijken en omdat dat natuurlijk rafelde naaide 
ik dat een beetje om met een stompe naald en draad.
Ik weet nog heel goed hoe trots ik daar op was, 
als hij het (soort van) aan kon, ik meende de beer ook 
altijd te zien glimlachen, maar ik had toen al teveel fantasie.
Ik wilde natuurlijk dolgraag 'op de naaimachine' van
mijn moeder maar dat mocht pas een paar jaar later.


Ik zou echt dolblij zijn geweest met dit naaimachientje
wat ik laatst vond op een rommelmarkt en mee nam.
Ik ben altijd gefascineerd geweest door het maken van
iets uit bijna niets, een das van een wollen draadje,
een rok van een lapjes stof en dat is nooit veranderd
tot op de dag van vandaag..
Toen ik uiteindelijk op de naaimachine van mijn moeder,
mocht,ooh, dat was wat, ik naaide kleertjes voor de 
enige Barbie die ik had, ik naaide lapjes op mijn eigen kleren
ter versiering en kussentjes voor op mijn bed, heerlijk..
Nu naai ik eigenlijk nooit meer, hoewel er tijden 
zijn geweest dat ik al mijn eigen kleren naaide, bloesjes
en jurken voor de kinderen maar ik ben een beetje
vergeten hoe leuk ik dat vond (tot ik dit bericht schreef)


Hoewel ik ook heel ongeduldig kan zijn, ooit gooide 
ik een naaimachine die het niet goed deed zo door de 
tuindeuren naar buiten, mijn zoon Daan die het hele
gebeuren aanschouwde reageerde daar op met de woorden;
zo, nu doet hij het helemaal niet meer (oh haha, nee inderdaad)

Misschien moet ik het weer eens oppakken, ik heb hier 
nog steeds een naaimachine staan, nee, niet deze, maar
een echte 'grote mensen' machine.
Hoewel deze het tot mijn grote plezier  ook doet, ik heb m
overigens in de webshop gezet, ik kan hem hier wel laten
staan verstoffen maar hoe leuk zou het zijn als er ergens een
meisje van een jaar of 7 is die dolgraag iets wil naaien
voor haar beer, gewoon omdat hij het zo koud heeft..

Ik wens je een fijne dag
-X-

maandag 25 september 2017

Blaadjes


Nu het alweer maandag is, de weken gaan zo snel
voorbij, dacht ik vanochtend tijdens het koffie drinken,
buiten, ik drink het liefste koffie buiten, zolang het kan.
Gewoon even daar zitten, naar de tuin kijken en op de 
achtergrond dan de vogels die fluiten, oh nee, eigenlijk hoor je
het gezoem van het verkeer in de verte op de ring, maar dat
doet natuurlijk afbreuk aan mijn mooie beschrijving ;-)
Ook dacht ik wat ik dan zou kunnen vertellen over het weekend,
maar ik kwam niet tot zoveel, er schoten wel wat dingen door
mijn hoofd; mooi zacht herfstweer, webwinkeldingen, fietsen,
breien, bestellingen inpakken, bootjes vouwen, maar geen van
allen bracht mij naar een verhaal wat ik zou kunnen vertellen..
Eigenlijk was ik wel tevreden met die conclusie, ik hou van
die naamloze kabbelende dagen die je je nooit meer precies
kan herinneren maar waar je later nog wel eens naar terug
kan verlangen als de tijden wat roeriger zijn..
Daar dacht ik aan vanochtend toen ik mijn koffie dronk,
terwijl ik keek naar de blaadjes die uit de beuk dwarrelden,
 wat een prachtig gezicht.
  Als je de tijd hebt of beter gezegd neemt,
zou je dat ook eens even moeten doen; kijken naar het 
trage kalme zweven van de blaadjes en je gedachten, net zo
 door je hoofd laten dwarrelen, heel fijn, echt waar..

Oh ja, bedankt voor de reacties op de wantjes, ik zou ze graag
willen sturen naar Sandra, als je mij je adres wil mailen, dank je.

Ik wens je een fijne maandag
-X-